Gar' da...

Kalan yarımızı, Erzurum Gar' ında karşılamak için istasyondayız... İstanbul' dan yüklediğimiz motorlarımız, birazdan istasyonda olacak ve Doğu Ekspresi Kars' a hareket etmeden önce motorlarımızı indirmeliyiz.

Etraftaki insan manzaralarını fotoğraflama gayretindeyim. Çoğu, sanki savaş yıllarından kalmış fazlaca tonton insan var etrafta. Çok sevimliler. Fotoğraf çekmek istediğim bir kaçından izin istiyorum. "Cık" diyor kısaca. Her yanı kapalı ninem "Ne mahremdir çekme oglim" diyor. Bu tontonları kırmıyorum.

Fotoğrafa hayır diyen, gönlümü almak için sohbet açıyor, halimi hatırımı soruyor. Ekibin geri kalanı istasyondaki diğer insanlarla kaynaşmış durumda. Manzarayı görmeniz gerek.

Çıkın metropolden "Ne işin var Doğu'da?" sorusuna, burada bulacağınız çok cevap var. (mesajı da çakıyorum hemen :p )

Gülümsemeyi poz vermeyi sevenleri de var.



Bu ikili, Sarıkamış yolcusu, tam 75 yaşındalar ve doğdukları günden bu güne 75 yıldır birlikteler.
En eski arkadaşımla kaç yıldır beraberim diye düşündüm uzun süre. Benim de 20 yıllık bir arkadaşım var. Umarım onu kaybetmem ve yüz yıldır arkadaşım diyebilirim.



İşte kalan yarımız, motorlarımız ve arkadaşlarımız geliyor. Zihni sinir procesi ile üretip, hizmetimize sundukları rampa çok işimize yarıyor. 5 motoru 5 dakikada trenden indiriyoruz (abartmıym 15 dk sürdü)

Rampayı Erzurum Garı'na hediye ettik böyle durumlarda kullanılsın diye. Hem haftaya pazar dönüş yolunda yine gerekecek. Ancak 30 Haziran' dan sonra demiryollarının artık yolcu trenlerindeki bu vagonları kaldıracağını ve motor, küçük eşya gibi yükleri taşımayacağını öğreniyoruz. TCDD'ye bu konuda sitem mi etsek, aksiyonda mı bulunsak bunu sonraya saklıyoruz.



Motorlarımızı öğretmen evinin otoparkına yerleştirip ertesi sabah Ayşe ve Burçin' i beklemek üzere öğretmen evindeki mütevazi ama pırıl odalarımıza çekiliyoruz.